ΤΑΜΠΕΛΑΚΙΑ ;

Written by

«Γιατί δε βάζετε ταμπελάκια;» ρωτάει συμπαθής, περαστική κυρία που αποφασίζει να δοκιμάσει τη θεσπέσια φραουλόπιτα, φοβούμενη μη βάλει σε κόπο το κορίτσι να ξαναπεί του κόσμου τα γλυκίσματα απ’ την αρχή. «Δεν τα γράφουμε σε ταμπέλες, γιατί θα χαθεί η επαφή μας. Μετά θα μπαίνετε να κοιτάτε μόνοι σας μια βιτρίνα, θα ψωνίζετε και θα φεύγετε». Τι ωραία αίσθηση να μην υπολογίζει κάποιος μόνο τα λεφτάκια σου, προσβλέποντας κατά τα άλλα στο πώς θα σε …ξεφορτωθεί μια ώρα αρχύτερα. Το «Σερμπετόσπιτο της Νάνσυ» σε κερδίζει αμέσως χάρις και στην αίσθηση αυτή. Κουκλίστικο και χαλαρό, με αξιολάτρευτη  προσωπικότητα στο στήσιμο, και στην καλύτερη θέση της Πλατείας (τραπεζάκια κι απέναντι για τις λιακάδες), δεν έχει καμία σχέση με τα απρόσωπα ζαχαροπλαστεία που αφθονούν στην Αθήνα τύπου γλυκό-ταμείο-δρόμο. Είναι ζεστό σα στέκι και γλυκό σα ροδακινόπιτα. Σε κάνει να θες να αράξεις, να ευχαριστηθείς τον καφέ και τα σερμπέτια ή το ρακόμελό σου, να χαλαρώσεις, να πεις μια κουβέντα με τα παιδιά, που είναι τόσο άνετα, σαν τα ξέρεις ήδη.

Αφήστε μια απάντηση